Second Experience @ Hospital de Area

• 07.00 a.m.: Aangekomen in het ziekenhuis. Ik wacht met mijn ochtendhumeur op de dokter...
• 07.30 a.m.: Eindelijk, we beginnen aan onze ronde. Vandaag zijn we met 3 dokters en ik, de snotneus. De ronde blijft hetzelfde: eerst spoedafdeling, dan couveuses en dan de stabiele patiëntjes.
• 10.00 a.m.: Dokter Guerrero gaat naar zijn dagelijkse consulatie. Ik blijf met de twee jonge dokters een ronde doen. Oef, ik mag langer blijven vandaag! Dus ik volg één van de dokters, omdat de andere plots verdwenen was. Ik volg, ik volg, maar weet nooit naar waar we heen gaan. Dat is iets typisch Honduras: "Vamos, vamos'" - "A donde?" - "No, vamos!" - "Eu, oke!". Gedurende het 'volgen' kwamen we de verloren dokter terug tegen, met gezelschap: een net geboren baby! Super schattig en lelijk tegelijkertijd, zoals veel pasgeboren baby's kunnen zijn.
• 11.00 a.m.: We komen aan op de Gyneacologie afdeling. 'T word interessant ! We komen binnen in een de kamer. Stuk of 10 vrouwen, allemaal met een pasgeboren baby. De bedden zien er super ongemakkelijk uit. De moeder delen hun éénpersoonsbed met hun baby. Geen babybedjes te bespeuren...
• 11.30 a.m.: Na de babycontrole mag ik mee op consulatie. Dokter Guererro is er al. De consulatiekamer is enorm klein en krap. We waren 3 dokters, 3 patiënten tegelijkertijd en hun moeder uiteraard, en ik. Ik stond ergens en probeerde niet te veel in de weg te staan, wat ik duidelijk wel deed. Maar ze zeiden dat het geen enkel probleem was. Het was een kiekenkot !
• 12.30 a.m.: Fieuw, consulatie gedaan. Eindelijk rust en zitten! Dokter Guerrero, een andere dokter en ik beginnen een zeer boeiende conversatie over Honduras. Hij probeert me vanalles uit te leggen over de serieuze sociale problemen, de corrupte politie, de kleine rijke klasse die alles bezit,... . Ook vertelt hij me dat dit ziekenhuis, publiek uiteraard (privéziekenhuis is voor mensen met geld...), is bedoeld voor de armen. Mensen betalen hier niets voor verzorging! NIETS! Geen medicatie, geen overblijving, niets. En toch weigeren de meeste mensen te komen om zich te laten verzorgen omdat ze hun eigen ding willen doen. Als ze geen zin hebben om hun belangrijke medicatie te gaan kopen, dan doen ze dat niet. Hierdoor sterven kinderen soms van gewoon diarree...
• Heb veel afdelingen gezien vandaag, heb langer mogen 'volgen', veel dingen gezien waardoor ik me realiseer hoe goed we het wel niet hebben in België, interessant gesprek gehad,... . Conclusie: Boeiende dag !

First experience @ Hospital de area (public)

• 6.45 a.m.: Bang dat ik te laat ging zijn en het niet zou vinden, ben ik toch te vroeg aangekomen. Ik heb stress en iedereen staart me aan, tof! Ik wacht...
• 7.20 a.m.: Hora hondureña, ik haat het. Dokter Guerrero is eindelijk aangekomen, 20min te laat. Hij stelt me voor aan een paar collega's, we praten wat en beginnen eindelijk aan onze ronde.
• 7.30. a.m.: Twee dokters en ik, de nuteloze snotneus, komen binnen in de eerste kamer, spoedafdeling. Een stuk of 8 bedden, 3 patiëntjes. De bedden zijn klaar om ineen te storten. De twee dokters controleren de patiëntjes, ik sta en kijk. Conclusie van de dokter: ademhalingsproblemen dus asthma. “We have a lot of patiënts with asthma”. Uhu...:
• 8.15 a.m.: We verhuizen naar boven, naar de stabiele patiënten. Eerste patiënt: net geboren baby. Werd geboren in de hal omdat er niet genoeg tijd was om haar in een kamer te installeren (dokters lieten haar wachten: hora hondureña). Ik probeer de stamboom te tekenen:

vrouw (30 jaar)        X       jongen (17 jaar, hiv +)      X       andere vrouw

                                             pasgeboren baby                            kind (1 jaar)

• Of zoiets... Ik heb geprobeerd de situatie te begrijpen maar het was niet zo gemakkelijk. Het enige dat  ik zeker weet is dat ze veel problemen hebben.

• 9.00 a.m.: Next room. 8 bedden, 8 patiënten. Volle en drukke kamer. Met acht zieke kindjes, is het hier nooit stil, neem ik aan. Alweer, de bedden klaar om ineen te storten. Allemaal kleine kindjes rond de drie jaar, buiten één meisje van 15. Ik weet dat ze niet veel mogelijkheden hebben, maar ocharme dat meisje slaapt in een babybed ! En geen privacy... . De dokters controleren iedereen, en iedereen weet wie wat heeft. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Één ding heb ik geleerd: eieren eten voordat je één jaar oud bent, zorgt voor allergieën.
• 9.30 a.m.: We gaan in de dokterskamer. Daar bereiden ze alle voorschriften voor. Voornamelijk antibiotica. We praten en lachen wat. Daarna, back downstairs.
• 9.45 a.m.: Ik heb dus de hele tijd twee dokters gevolgd: dokter Guerrero en een Joodse laatste-jaar student. De Joodse dokter, heel vriendelijk, geeft me een kleine rondleiding, praat wat met me, … . Ondertussen zijn we Guerrero kwijt geraakt.
• 10.00 a.m.: Guerrero gevonden: “Job is done, you can go home now.” Eu oke, dank u … . Ik heb 2,5uur gewerkt, wat je werken kunt noemen...
• 10.30 a.m.: Home... niets doen... again... .