Second Experience @ Hospital de Area

• 07.00 a.m.: Aangekomen in het ziekenhuis. Ik wacht met mijn ochtendhumeur op de dokter...
• 07.30 a.m.: Eindelijk, we beginnen aan onze ronde. Vandaag zijn we met 3 dokters en ik, de snotneus. De ronde blijft hetzelfde: eerst spoedafdeling, dan couveuses en dan de stabiele patiëntjes.
• 10.00 a.m.: Dokter Guerrero gaat naar zijn dagelijkse consulatie. Ik blijf met de twee jonge dokters een ronde doen. Oef, ik mag langer blijven vandaag! Dus ik volg één van de dokters, omdat de andere plots verdwenen was. Ik volg, ik volg, maar weet nooit naar waar we heen gaan. Dat is iets typisch Honduras: "Vamos, vamos'" - "A donde?" - "No, vamos!" - "Eu, oke!". Gedurende het 'volgen' kwamen we de verloren dokter terug tegen, met gezelschap: een net geboren baby! Super schattig en lelijk tegelijkertijd, zoals veel pasgeboren baby's kunnen zijn.
• 11.00 a.m.: We komen aan op de Gyneacologie afdeling. 'T word interessant ! We komen binnen in een de kamer. Stuk of 10 vrouwen, allemaal met een pasgeboren baby. De bedden zien er super ongemakkelijk uit. De moeder delen hun éénpersoonsbed met hun baby. Geen babybedjes te bespeuren...
• 11.30 a.m.: Na de babycontrole mag ik mee op consulatie. Dokter Guererro is er al. De consulatiekamer is enorm klein en krap. We waren 3 dokters, 3 patiënten tegelijkertijd en hun moeder uiteraard, en ik. Ik stond ergens en probeerde niet te veel in de weg te staan, wat ik duidelijk wel deed. Maar ze zeiden dat het geen enkel probleem was. Het was een kiekenkot !
• 12.30 a.m.: Fieuw, consulatie gedaan. Eindelijk rust en zitten! Dokter Guerrero, een andere dokter en ik beginnen een zeer boeiende conversatie over Honduras. Hij probeert me vanalles uit te leggen over de serieuze sociale problemen, de corrupte politie, de kleine rijke klasse die alles bezit,... . Ook vertelt hij me dat dit ziekenhuis, publiek uiteraard (privéziekenhuis is voor mensen met geld...), is bedoeld voor de armen. Mensen betalen hier niets voor verzorging! NIETS! Geen medicatie, geen overblijving, niets. En toch weigeren de meeste mensen te komen om zich te laten verzorgen omdat ze hun eigen ding willen doen. Als ze geen zin hebben om hun belangrijke medicatie te gaan kopen, dan doen ze dat niet. Hierdoor sterven kinderen soms van gewoon diarree...
• Heb veel afdelingen gezien vandaag, heb langer mogen 'volgen', veel dingen gezien waardoor ik me realiseer hoe goed we het wel niet hebben in België, interessant gesprek gehad,... . Conclusie: Boeiende dag !