Second Experience @ Hospital de Area

• 07.00 a.m.: Aangekomen in het ziekenhuis. Ik wacht met mijn ochtendhumeur op de dokter...
• 07.30 a.m.: Eindelijk, we beginnen aan onze ronde. Vandaag zijn we met 3 dokters en ik, de snotneus. De ronde blijft hetzelfde: eerst spoedafdeling, dan couveuses en dan de stabiele patiëntjes.
• 10.00 a.m.: Dokter Guerrero gaat naar zijn dagelijkse consulatie. Ik blijf met de twee jonge dokters een ronde doen. Oef, ik mag langer blijven vandaag! Dus ik volg één van de dokters, omdat de andere plots verdwenen was. Ik volg, ik volg, maar weet nooit naar waar we heen gaan. Dat is iets typisch Honduras: "Vamos, vamos'" - "A donde?" - "No, vamos!" - "Eu, oke!". Gedurende het 'volgen' kwamen we de verloren dokter terug tegen, met gezelschap: een net geboren baby! Super schattig en lelijk tegelijkertijd, zoals veel pasgeboren baby's kunnen zijn.
• 11.00 a.m.: We komen aan op de Gyneacologie afdeling. 'T word interessant ! We komen binnen in een de kamer. Stuk of 10 vrouwen, allemaal met een pasgeboren baby. De bedden zien er super ongemakkelijk uit. De moeder delen hun éénpersoonsbed met hun baby. Geen babybedjes te bespeuren...
• 11.30 a.m.: Na de babycontrole mag ik mee op consulatie. Dokter Guererro is er al. De consulatiekamer is enorm klein en krap. We waren 3 dokters, 3 patiënten tegelijkertijd en hun moeder uiteraard, en ik. Ik stond ergens en probeerde niet te veel in de weg te staan, wat ik duidelijk wel deed. Maar ze zeiden dat het geen enkel probleem was. Het was een kiekenkot !
• 12.30 a.m.: Fieuw, consulatie gedaan. Eindelijk rust en zitten! Dokter Guerrero, een andere dokter en ik beginnen een zeer boeiende conversatie over Honduras. Hij probeert me vanalles uit te leggen over de serieuze sociale problemen, de corrupte politie, de kleine rijke klasse die alles bezit,... . Ook vertelt hij me dat dit ziekenhuis, publiek uiteraard (privéziekenhuis is voor mensen met geld...), is bedoeld voor de armen. Mensen betalen hier niets voor verzorging! NIETS! Geen medicatie, geen overblijving, niets. En toch weigeren de meeste mensen te komen om zich te laten verzorgen omdat ze hun eigen ding willen doen. Als ze geen zin hebben om hun belangrijke medicatie te gaan kopen, dan doen ze dat niet. Hierdoor sterven kinderen soms van gewoon diarree...
• Heb veel afdelingen gezien vandaag, heb langer mogen 'volgen', veel dingen gezien waardoor ik me realiseer hoe goed we het wel niet hebben in België, interessant gesprek gehad,... . Conclusie: Boeiende dag !

First experience @ Hospital de area (public)

• 6.45 a.m.: Bang dat ik te laat ging zijn en het niet zou vinden, ben ik toch te vroeg aangekomen. Ik heb stress en iedereen staart me aan, tof! Ik wacht...
• 7.20 a.m.: Hora hondureña, ik haat het. Dokter Guerrero is eindelijk aangekomen, 20min te laat. Hij stelt me voor aan een paar collega's, we praten wat en beginnen eindelijk aan onze ronde.
• 7.30. a.m.: Twee dokters en ik, de nuteloze snotneus, komen binnen in de eerste kamer, spoedafdeling. Een stuk of 8 bedden, 3 patiëntjes. De bedden zijn klaar om ineen te storten. De twee dokters controleren de patiëntjes, ik sta en kijk. Conclusie van de dokter: ademhalingsproblemen dus asthma. “We have a lot of patiënts with asthma”. Uhu...:
• 8.15 a.m.: We verhuizen naar boven, naar de stabiele patiënten. Eerste patiënt: net geboren baby. Werd geboren in de hal omdat er niet genoeg tijd was om haar in een kamer te installeren (dokters lieten haar wachten: hora hondureña). Ik probeer de stamboom te tekenen:

vrouw (30 jaar)        X       jongen (17 jaar, hiv +)      X       andere vrouw

                                             pasgeboren baby                            kind (1 jaar)

• Of zoiets... Ik heb geprobeerd de situatie te begrijpen maar het was niet zo gemakkelijk. Het enige dat  ik zeker weet is dat ze veel problemen hebben.

• 9.00 a.m.: Next room. 8 bedden, 8 patiënten. Volle en drukke kamer. Met acht zieke kindjes, is het hier nooit stil, neem ik aan. Alweer, de bedden klaar om ineen te storten. Allemaal kleine kindjes rond de drie jaar, buiten één meisje van 15. Ik weet dat ze niet veel mogelijkheden hebben, maar ocharme dat meisje slaapt in een babybed ! En geen privacy... . De dokters controleren iedereen, en iedereen weet wie wat heeft. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Één ding heb ik geleerd: eieren eten voordat je één jaar oud bent, zorgt voor allergieën.
• 9.30 a.m.: We gaan in de dokterskamer. Daar bereiden ze alle voorschriften voor. Voornamelijk antibiotica. We praten en lachen wat. Daarna, back downstairs.
• 9.45 a.m.: Ik heb dus de hele tijd twee dokters gevolgd: dokter Guerrero en een Joodse laatste-jaar student. De Joodse dokter, heel vriendelijk, geeft me een kleine rondleiding, praat wat met me, … . Ondertussen zijn we Guerrero kwijt geraakt.
• 10.00 a.m.: Guerrero gevonden: “Job is done, you can go home now.” Eu oke, dank u … . Ik heb 2,5uur gewerkt, wat je werken kunt noemen...
• 10.30 a.m.: Home... niets doen... again... .

Belize

Maandag 24/10

We waren aan het wachten voor de boot in Puerto Cortés en brachten al onze papieren in orde voor de immigratie dienst. Veel papierwerk en veel blabla! Maar gedurende deze twee uurtjes, hebben we twee jonge toeristen ontmoet die ook naar Belize gingen. Ene van Denemarken, en ene van California. Wij, als 6 meisjes, waren dus zeer gelukkig met deze gezelschap! We hebben ze zelfs overtuigd om naar dezelfde hostel te gaan als ons.

Goed begonnen, dacht ik dus! Maar... toen kwam de boottrip... . Kleine boot, half open dak, 50 mensen, 3uur en veeeel golven! Zo ziek als t maar zijn kan. Het leek een eeuwigheid voor we eindelijk aankwamen in Placencia, een lang en zeer smal schiereiland van Belize. Maar het was het waard! Prachtig, super gezellig, iedereen kent elkaar, iedereen is vriendelijk, ze spreken engels,...

Eens aangekomen in onze hostel, dachten we even aan de boekskes: Niemand te bespeuren buiten wij, zee was 2 meter van ons hutje, palmbomen, bar op het strand, zalige werkers (waaronder een belgisch meisje, die in Belize is blijven plakken o.w.v. de plek en liefde), etc.

We waren dus snel geïnstalleerd.

Dinsdag 25/10

De plannen waren om een fietstochtje te doen of om te gaan wandelen fzo. Maar dus niets is ervan gekomen, blijven plakken op het strand! De jongens zijn een beetje alcohol gaan kopen voor s avonds, waaronder er een paar van ons er goed van hebben geprofiteerd.

Baas met Belgische vriendin

Onze kok

Woensdag 26/10

Idem, we hadden zogezegd weer veel plannen voor deze dag, maar niets is ervan gekomen. We waren te lui om iets te doen, sommige hadden een kleine kater, dus: zon, zee, strand en zelfs vroeg in bed!

Donderdag 27/10

Eerste en laatste activiteit van de week! Maar ik denk dat ik genoeg sport heb gehad voor een paar weken! We besloten om een kajaktochtJE te doen naar een klein eilandje dat we vaag in de verte konden zien. We zijn rond 11u vetrokken.

Eens aangekomen aan het eilandje, bleek dat het strand was 'weggespoeld'(orkaan is woensdag voorbij gekomen, het noorden van Belize is zelfs geëvacueerd. Maar wij hebben daar precies niets van gemerkt). We zijn dus even gaan snorkelen, hebben een paar visjes gezien en besloten dan terug te gaan naar de hostel.

Maar toen begon de hel: golven, wind, zon, ik was dood! Om 16u waren we terug. In totaal hebben we 15miles gedaan en resultaat: blaren, zot verbrand en spierpijn.

We besloten dus om enorm goed van onze laatste avond te genieten die we verdiend hadden! We hebben een lokaal bandje laten komen die de hele avond muziek hebben gespeeld. e hebben ons leren dansen, muziek leren spelen en hebben ons zeeeer goed laten lachen!

Bob Marley number 2

Vrijdag 28/10

Vroeg opstaan om depri terug naar Puerto Cortés te gaan. Hier kom ik ZOIZO terug!

Copan Ruinas

Donderdag 20/10

We hebben een paar uurtjes genomen om tot in Copan Ruinas te geraken, dus geen activiteiten. We waren blij om elkaar allemaal terug te zien dus hebben veel bijgepraat. We zijn iets gaan drinken in een bar, gehouden door een Antwerpenaar! We hebben dus een goei Belgisch pintje gedronken, maar waren snel in onze kamers: warm water, en zalig bed, en een tv!

Vrijdag 21/10

'S morgens hebben we een paar uurtjes gebabbeld over onze ervaring, negatieve als positieve dingen. Ik was blij om te horen dat ik niet de enige was met probleempjes. Ze hebben nog wat meer uitleg gegeven over de hondurese cultuur, en ik heb er nu nog meer moeite mee! Bv: blijkbaar zenden een paar gastmama's foto's van onze 'rommelige' kamer door naar AFS om te reklameren. Dit gebeurd allemaal achter onze rug omdat ze ons niet willen 'kwetsen'. We weten dus pas na 3 maanden dat onze familie vind dat we rommelig zijn...

In de namiddag zijn we een museum gaan bezoeken over de Maya cultuur. Daarna zijn we naar een natuurpark gegaan.

We hebben spijtig genoeg nu officieel afscheid moeten nemen van twee meisjes: Shana en Sarah. Shana is al weg, Sarah blijft een maand langer maar zonder AFS. Zij is degene die me mij in Puerto Cortés woont en ik zou begot niet weten wat ik zonder haar moet doen !
Er zijn wel twee nieuwe meisjes bijgekomen. Eentje ervan komt in PC wonen. Tof meisje!
S avonds zijn we een bezoekje gaan brengen naar in plaatselijk disco'tje, maar er was niet veel mensen te bespeuren...

Zaterdag 23/10

S ochtend zijn we eindelijk de Ruinas gaan bezoeken. Heel tof om te zien, maar de gids bleef maar babbelen dus de interesse zwakte snel af.
In de namiddag hadden we vrij: dudje! En we zijn wat gaan rondwaddelen. De rest is 's avond ook nog op stap gegaan maar Sarah en ik zijn in de kamer gebleven. We hebben films gekeken (o.a. Ray Charles!) en veeeel gebabbeld.

Zondag 24/10

Terug naar Puerto Cortés. Iedereen die mee ging naar Belize is bij mij blijven slapen omdat de boot achter mijn hoek is. Vraag me niet hoe we het gedaan hebben, want het huis is kleiner dan één verdieping thuis in A'pen. Goed hebben we dus niet geslapen maar Belize: Here we come!

Just to let you know

There's not a lot to see now, but it will change! It's nicer than fb...

Roatan

Pueblo Nuevo

Omoa

Santa Barbara

Tegucigalpa

Valle de Angeles